Saturday, July 21, 2012

அன்று நீ


இன்னும் நினைவிருக்கிறது
அன்று நீ
நீல சுடிதார், குங்கும பூ
கால் சட்டை,

கூர் பார்வை
சற்றே சுழித்த உதடுகள்
மிருதுவான  நடுக்கத்தில்  விரல்கள்,
வேகமான துடிப்பில் இதயம்,
அலை அலையாய் வந்த
குடுமப கவுரவ காப்பீட்டு திட்டங்கள்,
வேண்டாமென சொல்லிய உதடுகள்
வேண்டுமென சொல்லிய மனது
எவ்வளவு இம்சைகிடையில்,
என்  காதலை அவள்
வேண்டாமென சொல்லி சென்றாள்...
பாவம் அவள் என சொல்லி
காதல் தன்னை, என்னை
மௌனபடுத்தி கொண்டது....
எங்களின் மௌனம் இயலாமை அல்ல...
அகிம்சை...

3 comments:

Ramani said...

எங்களின் மௌனம் இயலாமை அல்ல...
அகிம்சை...//

அருமையான வரிகள்
தென்றலாய் மனம் தடவிப் போகும்
அருமையான பதிவு
வாழ்த்துக்கள்

திண்டுக்கல் தனபாலன் said...

நல்ல வரிகள்... தொடருங்கள் ... வாழ்த்துக்கள் !

சிவமஞ்சுநாதன் said...

@Ramani, @திண்டுக்கல் தனபாலன்

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் எழுதறேன்...

மனசு ரொம்ப லேசா இருக்கு...

உங்கள் பின்னூட்டம் என் கவிதையின் வெற்றிக்கான ஒரு வகை முன்னோட்டம்...

சில நேரங்களில், ஒருவித தயக்கத்தை உடைத்து முன்னேறி செல்ல, இது ஒரு விலை மதிப்பில்லா பரிசு

மிக்க நன்றி...